Geiranger - Myrkdalen

De volgende dag verlaten we Alesund en vertrekken richting het wereldberoemde Geirangerfjord. We rijden langs het rustige Brusdalsvatnet meer en later door een bergachtig landschap. We bereiken het veerpunt Linge. Hier nemen we met de bus een overzetboot naar Eidsdal. De overtocht duurt slechts een paar minuten, maar biedt een prachtig uitzicht over het Norddalsfjord. Vanaf Eidsdal rijden we over een schilderachtige route die ons uiteindelijk naar Geiranger leidt. We rijden hier nu op de Adelaarsweg. Deze weg slingert zich steil omhoog met haarspeldbochten en biedt spectaculaire uitzichten over het fjordlandschap. We bereiken met de bus het beroemde uitzichtpunt Ornesvingen, waar je een panoramisch zicht hebt op het Geirangerfjord, de watervallen en het dorpje Geiranger diep beneden. Het uitzichtpunt is vernoemd naar de adelaars die hier vaak circuleren. Je kan hier ook een kleine waterval zien die langs de rotswand stroomt naast de rijweg. Het uitzichtpunt ligt op ongeveer 620 meter hoogte. Je ziet dat het Geirangerfjord zich diep tussen steile bergwanden slingert. We zien vanaf hier het smalste en meest gekromde deel van het Geirangerfjord, waar het water een elegante bocht maakt richting het dorp Geiranger. Je kan de boten zien varen door het Geirangerfjord en je beseft hoe gigantisch het landschap is, want de boten lijken piepklein. Het is een plek waar je even stil wordt van de grootsheid van de natuur.

Nadien dalen we af naar het dorp Geirganger. De afdaling is spectaculair en de weg kronkelt zich naar beneden met telkens nieuwe uitzichten. We arriveren in Geiranger dat omringd is door steile bergwanden. We rijden eerst verder terug naar omhoog om naar een ander uitzichtpunt te rijden. Op het uitkijkpunt Flydasjuvet heb je ook een adembenemend en prachtig uitzicht op het Geirangerfjord, het dorp Geiranger, de cruiseschepen en de omliggende bergen. Daarna keren we terug naar het dorp Geiranger, waar we wat vrije tijd hebben om het te verkennen.

Je kan hier veel verschillende souvenirwinketjes bezoeken. Zo kan je hier lokale handgemaakte producten vinden zoals houtsnijwerk van Noorse ambachtslieden, hand gebreide wollen kleding zoals truien, mutsen en sjaals. Ook zijn er sieraden te vinden geïnspireerd op Vikingmotieven of fjordlandschappen. Ben je op zoek naar typisch Noorse souvenirs dan kom je terecht bij de vele trol beeldjes in de souvenirwinkel. Er zijn hier sleutelhangers, handdoeken, magneten, puzzels en mokken te vinden met fjordmotieven. Alsook zijn er verschillende boeken, kaarten en posters over het Geirangerfjord te vinden. Ook leuk zijn de pluche elanden. Je kan deze zachte knuffels vinden in alle maten. Ook zijn er handgesneden elanden gemaakt van lokaal hout. Daarnaast heb je hier ook T-shirts, truien, mutsen en sokken met elandenprints. Ook een verkeersbord kon ik vinden met een eland erop. Zelfs de kerstdecoratie ligt hier reeds in de souvenirwinkel, terwijl het volop zomer is.

Doordat er hier in Geiranger een cruiseschip lag aangemeerd, wordt het dorp overspoeld door toeristen en was het er tamelijk druk. Tijdens het wandelen kwam ik verschillende miniatuurhuisjes tegen. Er stond hier ook een miniatuur van de witte kerk van Geiranger. Deze kleine houten structuren, vaak met puntdaken en meerdere raampjes, zijn geïnspireerd op traditionele Noorse hutten en boerderijen die je in de fjorden regio tegenkomt. Deze miniatuurhuizen worden meestal geplaatst lang de waterkant en bij toeristische plekken zoals hier in Geiranger. Eigenlijk zijn ze decoratief en versterken ze het landelijke, nostalgische karakter van het fjorddorp. Ook zijn ze fotogeniek want de combinatie van de kleine huisjes met het enorme cruiseschip die nu op de achtergrond ligt aangemeerd is een visueel contrast dat veel toeristen aanspreekt. Ook fotogeniek is het beeld van een grote trol dat je hier kan bewonderen. Velen nemen hier een foto tezamen met het trollenbeeld.

Ik kan ook de witte kerk van Geiranger zien, dat eigenlijk wel een charmant gebouw is. De huidige kerk is octagonaal van vorm en is gebouwd in 1842. Het is volledig in hout opgetrokken en wit geschilderd, wat typisch is voor Noorse kerken in landelijke gebieden. De eerste kerk op deze plek stamt uit de 15^de eeuw. In 1841 brandde de toenmalige kerk af door een tragisch incident van brandstichting.

Het is tijd om naar de boot te gaan waarmee we op het wereldberoemde Geirangerfjord zullen varen. Ook de bus zal mee op de boot gaan. De boot vertrekt en we verlaten het pittoreske dorpje Geiranger. Al snel gleed de boot langs imposante kliffen en groene hellingen, waar de natuur haar kracht en schoonheid tentoonstelde. Tijdens de boottocht zagen we verschillende watervallen langs de bergwanden. De watervallen krijgen hier een naam. Zo was er de waterval van “De zeven zusters”. Het zijn zeven elegante waterstralen die als dansende sluiers van de rotsen naar beneden vielen. Aan de overkant kan je de waterval “De vrijer” zien, die volgens de lokale legende zijn hart verloor aan de zusters. Een andere waterval die je tegenkomt is “De bruidsluier”, een fijne nevelige stroom die in het zonlicht glinsterde als kant. Hier liep ik rond op de boot om vanuit verschillende perspectieven prachtige foto’s te maken van dit natuurwonder. Het varen in het Geirangerfjord is een mooie ervaring en een herinnering die je vastlegt in beelden en in je hart. De boottocht duurt ongeveer een uur en eindigt in het dorpje Hellesylt.

Met de bus verlaten we de boot en zien onmiddellijk de Hellesyltfossen waterval als we over een brug rijden. De bus stopt even opdat we van de pracht van deze waterval kunnen genieten. Je kan zien dat deze waterval zich breed uitspreidt over een gladde schuine rotswand, alvorens het in de rivier terechtkomt.

We rijden vervolgens met de bus richting Forde en passeren het Hornindalmeer. Het meer is 514 meter diep en is daarmee het diepste meer van Europa. Het oppervlak van het meer ligt 53 meter boven zeeniveau, derhalve ligt de bodem 461 meter beneden zeeniveau. Het meer is ongeveer 22 km lang  en 4 km breed en heeft een oppervlakte van 50 km². Het water ziet er kristalhelder uit en is uitzonderlijk schoon. Het wordt gevoed door smeltsneeuw en bergstromen. Het meer wordt omringd door steile bergen en deze zijn soms bedekt met dennenbossen en hier en daar zie je een verlaten boerderij.

Een beetje verder rijden we lange tijd rond het Innvikfjord. Dit is een zijarm van het Nordfjord. De weg slingert en kronkelde zich langs het Innvikfjord en we zien weer een schilderachtig decor van steile bergwanden, helderblauw water en charmante dorpjes aan de oever. Het water lag stil, als een spiegel tussen de bergen. Zo passeren we hier een kleine haven met verschillende plezierboten. Ook kwam ik een hut tegen waar er kajakverhuur was. Je kon niet alleen kleine plezierboten en vissersboten zien, maar ook passeren we met de bus langs het water een cruiseboot op het Innvikfjord. Langs het water kon ik verschillende rode kleine houten huizen naast elkaar zien. Dit zijn eigenlijk boothuizen en dienen voor de opslag van boten en visgerei. Het werd gebruikt als opslagplaats van gereedschap, netten en andere materialen.

De rode kleur van veel Noorse huisjes komt van een pigment genaamd ijzeroxide (ook wel roestkleur). In de 18^de en 19^de eeuw werd dit pigment gewonnen als bijproduct van de koperindustrie. Het was goedkoop, goed beschikbaar en werkte uitstekend als houtbescherming tegen het ruwe Noorse klimaat. Rood werd populair omdat het leek op de dure bakstenen van rijke huizen en kerken. Zo konden gewone mensen hun houten huizen een “chique” uitstraling geven. Later werd het een traditie en werd rood de kleur van boerderijen, vissershutten en boothuizen. Eigenlijk is dit wel fotogeniek omdat rood prachtig contrasteert met het groen van de bergen, het blauw van het water en het wit van de sneeuw, waardoor het een visueel icoon is geworden van het Noorse landschap. Later kreeg de rode kleur hier in Noorwegen ook een symbolische waarde en werd het rood geassocieerd met welvaart, en uiteindelijk met traditie en esthethiek.

Een beetje verder maken we nog een korte stop met de bus om te genieten van het Innvikfjord en de prachtige omgeving met panoramische uitzichten. We rijden vervolgens verder richting Forde. Langs de weg konden we nu schapen en koeien vrij zien rondlopen. In Noorwegen is het gebruikelijk dat boeren hun vee in de zomer los laten grazen in de bergen en langs openbare wegen. Dit heet “utmarkbeite” oftewel bergweidegang. De dieren hebben daar volop ruimte, frisse lucht en natuurlijke voeding. Schapen worden vaak in het voorjaar losgelaten en blijven tot de herfst in de natuur. Ze zijn gewend aan het terrein en vinden zelf hun weg. De koeien kan je hier ook zien grazen langs de weg, vooral bij kleinere boerderijen. De dieren zijn meestal rustig en zijn het gewoon dat er auto’s en bussen rijden op de rijweg. De regio rond Forde staat bekend om kleinschalige boerderijen waar families leven van een paar koeien, schapen, geiten en een moestuin. Het is een manier van leven die diep geworteld is in de Noorse cultuur, met respect voor natuur, traditie en eenvoud.

Met de bus bereiken we het dorp Skei en hier maken we een stop aan de souvenirwinkel Audhild Viken AS. Deze souvenirwinkel heeft een rijke geschiedenis en een typische Noorse uitstraling. Het is niet zomaar een souvenirwinkel, maar het is een stukje cultureel erfgoed in de vorm van een winkelervaring. De winkel werd opgericht in 1947 door Audhild Viken, een boerin uit Skei die begon met het verkopen van handgeweven producten vanaf haar fiets. Ze richtte zich op traditioneel Noors handwerk zoals geweven wandkleden, tafellopers en andere textielproducten. Nu kan je er souvenirs, geschenken, Noorse designartikelen, lokale ambachtelijke producten en interieurartikelen vinden. En de vele trollen beelden kunnen ook niet ontbreken in deze souvenirwinkel. Men heeft hier ook een ruimte of kerstkamer vol met kerstdecoraties. Ik zet hier even een Viking helm op om mij verbonden te voelen met de Noormannen uit vroegere tijden. Je ervaart de winkel als een soort museumwinkel met een warme en nostalgische sfeer.

We rijden verder langs het Jolstravatnet meer naar Forde. Het is ongeveer 22 km lang en tot 1 km breed en heeft een diepte van 233 meter. Het is omringd door steile bergen, gletsjers en groene valleien. Het meer staat vooral bekend om zijn forel. Lokale vissers beschouwen het meer als één van de beste visplekken in Noorwegen. We rijden weer langs een sprookjesachtig decor. We komen aan in Forde en rijden hier direct naar het hotel.

Als we aankomen in Forde merken we dat we eigenlijk niet meer in een sprookjesachtig decor zitten en merk je dat er in dit dorp niet zoveel te beleven en te ontdekken is. Ik kan wel nog een opvallend modern kunstwerk zien op de gevel van het hotel. In diepe blauwtinten kronkelde een surrealistische figuur, half vogel, half droombeeld, over de betonnen wand langs twee zijden. Rood en zwart accentueerden de beweging, alsof het wezen zich uit de muur wilde losmaken. De moderne architectuur van het hotel vormde een strak contrast met de vrije vormen van de schildering. Het past wel perfect binnen de kunstzinnige sfeer van Forde, waar openbare kunst en culturele expressie een belangrijke rol spelen. Je kan hier wel in Forde een Kunstmuseum vinden, dat bekend staat om zijn mix van klassieke en hedendaagse kunstwerken.

Na het avondeten maak ik nog een wandeling door Forde. Ik ga kijken naar de witte kerk in Forde met verschillende grafstenen rond de kerk. Het is weer een prachtig voorbeeld van een traditionele Noorse houten kerk. Deze locatie is al sinds de middeleeuwen een kerkplaats. In de Middeleeuwen stond hier eerst een kleine houten staafkerk. In 1630 werd er een nieuwe en grotere kerk gebouwd. Deze kerk was in 1839 vervallen en het werd afgebroken. In 1839 werd er een nieuwe houten kerk gebouwd, eenvoudig van opzet, maar met behoud van het oude interieur. Door bevolkingsgroei en nieuwe wetgeving moest er een grotere kerk komen. De kerk van 1839 werd afgebroken en de huidige Forde kerk werd gebouwd en ingewijd in 1885. De kerk diende in 1814 als een stemlocatie voor de eerste Noorse grondwet. Ik merk ook op dat de kerk groene toegangspoorten heeft. In de christelijke traditie staat groen vaak voor hoop, leven en vernieuwing, passend bij de functie van de kerk als plek van troost, gemeenschap en spiritualiteit. De keuze van een groene toegangspoort is ook een esthetische traditie die teruggaat tot de 19^de eeuw, toen veel kerken in landelijke gebieden werden gebouwd in deze stijl. De witte houten kerk van Forde torent statig boven het stadje uit, als een stille getuige van eeuwen geloof en gemeenschap.

De volgende dag vertrekken we richting het dorp Fjaerland. We rijden eerst terug langs het Jolstravatnet meer en rijden dan naar de Boyabreen gletser nabij het dorp Fjaerland. Het is één van de meest toegankelijke gletsjers van Noorwegen. Eigenlijk vond ik deze gletsjer niet indrukwekkend. Ik zag enkel bovenaan de berg een grote ijsmassa, terwijl daaronder er enkel een kale rotsmassa te zien is. De gletsjer stopt dus veel hoger op de bergwand. Zijn indrukwekkende ijsmassa is de afgelopen decennia flink geslonken. In 1995 was de gletsjertong nog verbonden met het ijsveld boven. Door stijgende temperaturen en minder sneeuwval in de winter is de gletsjer zichtbaar teruggetrokken. Onderaan de Boyabreen gletsjer vormt zich een opvallende smeltwaterplas, dat een direct gevolg is van de terugtrekking van het ijs en de opwarming van het klimaat. Men noemt het ook wel een gletsjermeer, dat ontstaat door smeltwater dat van de gletsjer stroomt en zich verzamelt in een laaggelegen kom onderaan de rotswand. Je ziet dat het water in deze plas helderblauw is. De plas verandert voortdurend in grootte, kleur en vorm, afhankelijk van het seizoen, temperatuur en neerslag. Hier heb je een visueel bewijs van de klimaatverandering: waar vroeger ijs lag, ligt er nu water. Plots klinkt de claxon van de bus. Een korte dringende toon: tijd om snel terug te keren naar de bus voor vertrek. We moeten op tijd vertrekken om later op de dag tijdig een overzetboot te nemen.

De volgende stop is vlakbij en we komen aan bij het Norsk Bremuseum. Hier kan je alles leren over gletsjers en de klimaatverandering. Hier ontdek je hoe gletsjers werken, maar ook hoe ze ons klimaat beïnvloeden en hoe ze het landschap hebben gevormd. Nabij de ingang kan je een beeld van een poolbeer zien. Je kan een foto nemen met de beer in een positie alsof de beer je met zijn klauwen vastgrijpt. De ijsbeer symboliseert de kwetsbaarheid van het Arctische ecosysteem, dat sterk beïnvloed wordt door klimaatverandering. Hij fungeert als visueel symbool voor het museum, dat zich richt op gletsjers, klimaatwetenschap en milieubewustzijn. Tegen de muur kan ik een 30000 jaar oude mammoettand zien uit Siberië. Je kan hier een reconstructie zien van een prehistorische mens, een levensechte figuur in bontkleding, zittend tussen rotsen, alsof hij rust tijdens een jachttocht. Zijn boog en pijlen, met houten schachten en stenen punten zijn zorgvuldig nagemaakt. Zijn lichaam, kleding en gereedschap geven unieke inzichten in het leven van mensen in Europa rond 3300 v. Chr. Je kan zien hoe de mensen zich kleedden en bewapenden in een ijskoud klimaat en welke materialen ze gebruikten zoals leer, hout, steen, bast en bont. Deze man stelt de ijsman Ötzi voor uit de Alpen die 5300 jaar geleden leefde.

Ik kan ook oude foto’s zien van de Boyabreen gletsjer, die we bezocht hebben. De vroegere foto’s tonen dat de ijsmassa wel degelijk groter was. Je kan in het museum ontdekken hoe gletsjers de fjorden hebben uitgeslepen. Je kan hier leren en meer te weten komen over expedities in de jaren 1950 en het gebruik van ijsboren. Zo waren er vele foto’s en ook figuren in klimuitrusting te zien. Er was zelfs een figuur die tegen de wand van het museum is geplaatst. Hij stelt een poolreiziger voor die extreme omstandigheden trotseert.

Je kan hier leren over kalving en smeltwaterijs. Kalving is het proces waarbij grote stukken ijs afbreken van de voorkant van een gletsjer, meestal wanneer die in contact komt met een meer of zee. Het kan spectaculair zijn te zien dat enorme brokken ijs storten met een donderend geweld in het water. Smeltwaterijs is ijs dat gevormd wordt uit gesmolten sneeuw of gletsjerijs dat later weer bevriest. Wanneer zonlicht of warme lucht een gletsjer doet smelten, stroomt het water weg. ’s Nachts of op grotere hoogte kan dat smeltwater opnieuw bevriezen tot smeltwaterijs. Smeltwaterijs is vaak helderder en harder dan oorspronkelijk gletsjerijs, omdat het minder luchtbellen bevat.

Ik kan hier ook een grote ijsblok zien waaraan een ijzeren draad met gewicht hangt. Door de druk op het ijs wordt het smeltpunt van ijs verlaagt net onder de ijzeren draad. Het ijs smelt dus zonder dat er warmte wordt toegevoegd. De draad zakt langzaam door het ijsblok heen. Boven de ijzeren draad bevriest het water weer, omdat daar geen druk is. Het ijs sluit zich dus weer boven de draad. Het lijkt alsof de draad “door het ijs snijdt”. Het toont hoe gletsjers bewegen: onder enorme druk smelt ijs aan de onderkant, waardoor het over rotsen kan glijden. Het is een perfect experiment om te laten zien dat ijs smelt door warmte, maar ook door fysische krachten.

Een ander experiment was om de structuur van ijs en ijskristallen zichtbaar te maken met behulp van een blauwachtige vloeistof. Dit is meestal een kleurstof of een speciale lichtgevoelige vloeistof die reageert op temperatuurverschillen en kristalstructuren in het ijs. De kleurstof kan je hier op het oppervlak van een ijsblok spuiten. De vloeistof vloeit in de microscopische groeven en spleten van het ijs en markeert de kristalstructuur. Je ziet patronen, lijnen en vormen die normaal onzichtbaar zijn. Ijs is opgebouwd uit hexagonale kristallen, een structuur die ontstaat wanneer watermoleculen zich bij lage temperatuur ordenen. In gletsjers zie je vaak samengedrukte kristallen die door druk en tijd zijn vervormd. Dit experiment helpt om dat zichtbaar te maken.

Aan het einde van het museum kan je nog wandelen door een nagebouwde smelttunnel onder de gletsjer. Eigenlijk is deze ervaring alsof je stappen zet in het hart van een gletsjer, zonder natte voeten of bevroren vingers te krijgen. Er lag wel wat water op de grond waar je gerust over kon stappen. Je voelt dat de temperatuur daalt en het licht wordt diffuus en blauwachtig. Je loopt tussen kunstmatig gevormde ijswanden.

Je kan hier ook nog een hometrainer zien waar je kan op stappen en zelf elektriciteit opwekken door te trappen. Het maakt deel uit van een interactieve tentoonstelling die laat zien hoe energie, beweging en klimaat met elkaar verbonden zijn.

We hebben in het museum ook naar een prachtige natuurfilm gekeken. De film is als het ware een visuele vlucht door ijs, bergen en tijd. De film neemt je mee over gletsjers, door ijsvallen en spleten, alsof je erin duikt. Je vliegt langs fjorden, watervallen en bergtoppen. Je beleeft de poolexpedities, met beelden van klimmers, sneeuwstormen en overleving in extreme kou. De film toont ook de impact van klimaatverandering: hoe het ijs zich terugtrekt, hoe landschappen veranderen en hoe kwetsbaar deze majestueuze natuur is. 

Buiten kan je nog levensechte sculpturen zien van 3 mammoeten en deze zijn geplaatst in een open ruimte voor het museum. Ze verwijzen naar de ijstijd toen deze majestueuze dieren door Europa trokken. De beelden tonen een familiegroep. Vaak een volwassen mammoet met jongere exemplaren, wat het idee van een kudde oproept.

Na dit museumbezoek rijden we met de bus langs de oevers van het Sognefjord. De weg slingert zich langs het water en het fjord ligt tussen steile bergwanden. Het water ziet er helder blauw uit. We stoppen nog met de bus aan een uitzichtpunt, waar we kunnen genieten van het Sognefjord en de omringende natuur. Eigenlijk wordt je stil van de schoonheid die je hier ziet.

In Hella nemen we een ferryboot en varen we over het Sognefjord naar Vangsnes. Vervolgens rijden we verder naar Vik I Sogn en stoppen er voor de middagpauze. Ik wandel langs de haven en een beetje verder zie ik een zwemsteiger en daar is het mogelijk om in het water te zwemmen. De haven van Vik I Sogn zelf is klein maar sfeervol en vormt het hart van dit fjorddorp aan het Sognefjord. In het dorp Vik I Sogn heerst er een rustige sfeer en het heeft een landelijke uitstraling.

Ik wandel verder en kom het “Kristianhus Bat- og Motormuseum” tegen. Het is een museum dat je meeneemt in de wereld van oude Noorse bootmotoren en maritieme geschiedenis. Buiten voor het museum kan ik twee oude bootmotoren zien. Het museum is opgericht door Kristian Otterskred, een gepassioneerde verzamelaar die sinds 1976 motoren verzameld. Zijn collectie bestaat uit meer dan 240 motoren, waarvan er ongeveer 150 tentoongesteld zijn, van kleine buitenboordmotoren tot zware dieselmachines. Je krijgt hier een beeld van hoe technologie en traditie samenkomen in de Noorse maritieme cultuur.

Verder merk ik op een bergflank grote witte letters op met de naam van het dorp “Vik I Sogn”. Het is zichtbaar vanaf de haven. Deze geplaatste letters op de berghelling vormen een speelse verwijzing naar het beroemde Hollywood teken. Hier in Vik I sogn kan ik wel geen filmsterren vinden, alleen maar een fjord, een sfeervolle haven en bootmotoren. Het is geen officieel monument, maar eerder een lokale grap met karakter en een manier om Vik I Sogn op de kaart te zetten met een knipoog.

Ik ga in een winkel om iets te kopen om te eten. Naast lokale lekkernijen kan ik hier ook de Gamalost kaas vinden. Het is een traditionele Noorse kaas uit de Vikingtijd, gemaakt van magere koemelk, met een scherpe, aromatische smaak, een dichte, korrelige textuur en een geelbruine korst die met schimmel is gerijpt. Vik I Sogn is de enige plek in Noorwegen waar de traditionele Gamalost kaas nog volgens de oude methode wordt gemaakt.

Daarna rijden we een beetje verder naar de prachtige Hopperstad staafkerk. De kerk staat op een heuvel met uitzicht op de bergen en ligt in een groene, open ruimte met grasvelden. Deze kerk is gebouwd rond 1130 en het is één van de oudste en best bewaarde staafkerken van Noorwegen. Het is een prachtig voorbeeld van middeleeuwse Noorse architectuur, waar christelijke symboliek en Vikingtraditie samenkomen. Het heeft een unieke architectuur met drakenkoppen en houten ornamenten (decoratieve elementen). Het gebouw heeft een steil dak met houten shingles (overlappende dakleien), meerdere niveaus en een halfronde apsis aan de oostkant. Langs de buitenmuren lopen galerijen wat een typisch kenmerk is van staafkerken. Op de nok van het dak zie je drakenkoppen uit hout gesneden, een verwijzing naar de Vikingtijd. De westelijke ingang is versierd met een rijk bewerkte drakenportaal, één van de oudste in Noorwegen. Direct naast de kerk ligt een rustig kerkhof met eenvoudige grafstenen, sommige al meer dan een eeuw oud.

Samen met een lokale gids gaan we ook binnen in de kerk en verkrijgen informatie over de geschiedenis van de kerk. Binnenin voel je de sfeer van middeleeuwse spiritualiteit. Binnen is het donker en mysterieus, met het geurige hout dat eeuwen heeft doorstaan. Je kan hier een baldakijn (of altaar-overkapping) op zuilen zien. De panelen aan de binnenkant zijn beschilderd met religieuze figuren, mogelijk heiligen of engelen in levendige kleuren. Het baldakijn markeert het altaar en dit is het heiligste deel van de kerk en het creëert een visuele focus voor de liturgie. Je kan ook prachtig houtsnijwerk zien nabij het baldakijn. Dit is een zeldzaam en prachtig bewaard element uit de 13^de eeuw. Het koorscherm dat je achteraan de kerk ziet is nog intact en het is uniek onder de staafkerken. Het scherm markeerde de heilige ruimte van het koor, waar alleen geestelijken mochten komen. Het creëerde een gevoel van mysterie en eerbied, waarbij het altaar deels verborgen bleef. Ik kan ook zien dat de houten muren versierd zijn met symbolische houtsnijwerken, deels Christelijk, deels geïnspireerd door Noorse mythologie. Het interieur is sober maar krachtig. Het is een plek die stilte en eerbied oproept.

Op de vloer kan ik ook een grafsteen zien, waarschijnlijk van een lokale geestelijke of vooraanstaande persoon uit de middeleeuwen. Ik kan ingekerfde inscripties en symbolen zien op de grafsteen. In de middeleeuwen was het gebruikelijk om belangrijke personen binnen de kerk te begraven, dicht bij het altaar. Op de binnenmuren van de kerk kan ik teksten zien. De muren van de kerk zijn beschilderd met bijbelcitaten, vaak in felle kleuren zoals rood, blauw en goud. Deze teksten stammen uit latere periodes, vooral uit de 17^de en 18^de eeuw, toen het gebruikelijk werd om religieuze boodschappen letterlijk op de muren te schilderen. De Hopperstad staafkerk is als het ware een levend museum van Noorse spiritualiteit en ambacht.

Na dit bezoek vertrekken we met de bus verder naar Vikafjell. Je merkt op dat we door een bergachtig gebied rijden. Vikafjell is een hoogvlakte en er zijn uitkijkpunten met vergezichten over bergmeren, bergen en valleien. We zitten hier tegen 900 tot 1000 meter boven zeeniveau. Zo stoppen we met de bus aan een bergmeer om te genieten van het prachtige uitzicht en het landschap. Je kan hier wel rond het bergmeer verschillende alleenstaande huizen en hutten zien in het landschap. Ook lopen er hier langs de weg verschillende schapen.

We rijden verder en komen terecht op een plek waar de natuur zich van haar ruigste en meest betoverende kant laat zien. Zodra je de Myrkdalen Serpentinveg nadert verandert het landschap merkbaar. Onderweg zie je beekjes, bergmeren, rotsformaties en bergtoppen waar je op de top sneeuwplekken kan zien. De ondergrond bestaat uit rotsachtige grond waarop mossen groeien en ook kan je lage alpine planten zien die dicht tegen de grond groeien om te overleven in de wind. De landschappen zien er hierdoor overwegend groen uit met hier en daar kale rotsen. Je ontdekt hier de pure natuurkracht in het landschap.

Daarna rijden we met de bus over de Myrkdalsvegen Serpentinveg of een weg met haarspeldbochten die gaat naar de vallei beneden. De naam Serpentinveg verwijst naar de slangachtige vorm van de weg. Bocht na bocht slingert hij zich naar de vallei. De weg kronkelt zich door het berglandschap en we kunnen reeds genieten van de waterval die langs de Myrkdalsvegen Serpentinveg zichtbaar is en het water zo naar de vallei brengt. De Myrkdalsvegen Serpentinveg biedt een indrukwekkend contrast tussen de ruige bergnatuur bovenaan en de weelderige valleinatuur beneden. Beneden zie je een beschutte en vruchtbare vallei. Hier voel je meteen het verschil, want het is hier nog groener en levendiger dan bovenaan. De vallei is bedekt met dichte grasweiden, bloemrijke bermen en er groeien bomen en struiken langs de hellingen. De rivier die door de vallei slingert voedt groene akkers, oude boerderijen en schapenweiden. De rivier in de vallei is ontstaan uit het smeltwater van boven en komt naar beneden via de waterval langs de Myrkdalsvegen Serpentinveg. We maken met de bus een stop in de vallei en ook hier kunnen we genieten van het landschap. Hier komen de schaapjes ons al tegemoet. Het dal leeft en vormt een warm contrast met de ruige hoogten erboven. Deze twee werelden maken de tocht over de Serpentinsveg tot een poëtische reis door Noorwegens natuurlijke ziel.

In Myrkdalen kan je meerdere hotels en resorts zien die zich volledig richten op wintertoerisme en skivakanties. Myrkdalen is namelijk één van de meest sneeuwzekere skigebieden van Noorwegen. Daarna stoppen we bij de Tvindefossen waterval, die ongeveer 110 meter hoog is. Je kan zien dat het water in meerdere niveaus trapsgewijs naar beneden stroomt, over rotsen die als brede plateaus zijn uitgesleten. Het water splitst zich in meerdere sluiers die als een gordijn over de rotsen vallen. Tvindefossen is omgeven door groene bossen, berghellingen en grasvelden, waardoor het een bijna sprookjesachtige uitstraling heeft. Volgens lokale verhalen zou het water van Tvindefossen een bron van jeugd zijn. Men geloofde dat het water genezende of verjongende krachten had. Een legende die haar aantrekkingskracht versterkt. Tvindefossen waterval behoort niet tot de hoogste of krachtigste waterval van Noorwegen, maar eerder behoort hij tot één van de mooiste watervallen in Noorwegen. Het is wel degelijk een fotogenieke waterval en een visueel spektakel.