Trondheim - Molde

 

De volgende dag vertrekken we met de bus naar Trondheim. Al snel volg je de loop van de rustige en schilderachtige Gudbrandsdalslagen rivier die zich door de vallei slingert. De weg ligt vaak vlak naast het water, met uitzicht op groene heuvels en boerderijen. Nabij de boerderijen in Noorwegen op de velden zie je vaak hooibalen of kuilvoerbalen gewikkeld in witte folie. Dit is een veelgebruikte methode om gras of hooi luchtdicht te verpakken en te conserveren voor veevoer. De folie sluit de balen af van zuurstof, waardoor het gras fermenteert tot kuilvoer, een voedzaam en houdbaar veevoer. De witte folie reflecteert zonlicht en helpt de inhoud koel te houden, wat belangrijk is in de zomer. Het beschermd ook tegen regen, sneeuw, vogels en schimmels. De boeren kunnen de balen direct op het veld laten liggen, zonder dat ze meteen naar een schuur moeten worden gebracht. Dit bespaart tijd, transport en opslagruimte.

Op een gegeven moment verbreedt de Gudbrandsdalslagen rivier tot het riviermeer Losna. Hier krijg je een weidser uitzicht, met reflecties van bergen en bossen in het water. De rit voert je door een typisch Noors landschap met houten huizen, glooiende velden en af en toe een berg op de achtergrond. We rijden eerst naar de Ringebu Staafkerk, dat majestueus op een heuvel ligt met uitzicht over de vallei. De rivier die ik zie liggen en stroomt in de nabijheid van de Ringebu Staafkerk, heet de Sjoa rivier. Dit is een zijrivier van de grotere Gudbrandsdalslagen rivier. In alle rust kan je hier genieten van de prachtige landschappen rond de Ringebu Staafkerk.

De Ringebu Staafkerk is één van de meest iconische en best bewaarde staafkerken van Noorwegen. De staafkerk werd gebouwd rond het jaar 1220, op de plek van een oudere houten kerk uit de 11^de eeuw. Voor de kerk maken we eerst een groepsfoto. Nadien kunnen we deze statige kerk met een robuuste uitstraling gaan bewonderen. Wat mij direct opvalt is de opvallende rode toren. Deze toren werd toegevoegd tijdens een grote renovatie in het jaar 1631. De kerk is omringd door een goed onderhouden kerkhof, waar elk graf vaak een klein tuintje heeft. Zoals andere staafkerken is Ringebu volledig van hout gebouwd, zonder spijkers. De constructie bestaat uit verticale houten palen en planken die op grondbalken rusten. De verticale houten palen of staven dragen het dak en de muren. De kerk is gebouwd in kruisvorm. Ik ben zelf niet naar het interieur binnen in de kerk gaan kijken. Aan de achterzijde van de Ringebu Staafkerk staan er meerdere grafstenen rechtop naast elkaar opgesteld onder een houten overkapping. Hierdoor zijn ze beschermd tegen weer en wind. Veel van deze grafstenen zijn oud en dragen inscripties uit de 18^de en 19^de eeuw. Ze zijn naar hier verplaatst van hun oorspronkelijke plek om ze beter te bewaren. In 1814 diende de kerk als een verkiezingskerk tijdens de eerste nationale verkiezingen van Noorwegen, waarbij afgevaardigden werden gekozen voor de grondwettelijke vergadering in Eidsvoll en wat haar een belangrijke plaats in de Noorse geschiedenis geeft.

In Noorwegen zijn vandaag de dag nog 28 originele staafkerken bewaard gebleven. Dat is een klein aantal vergeleken met het verleden: historici schatten dat er ooit tussen de 1300 en 2000 staafkerken in het land stonden, gebouwd in de middeleeuwen toen het christendom zich verspreidde. Elke staafkerk is uniek, met variaties in grootte, houtsnijwerk en bouwstijl. Ze zijn vaak versierd met motieven uit de Vikingtijd.

We rijden verder richting Trondheim via de E6 weg en langs de Gudsbrandsdalslagen rivier. Plots kan ik een houten huisje zien met aan de voorkant een groot doek met opschrift: “Peer Gynt”.  Peer Gynt is een legendarisch figuur uit Noorse volksverhalen, vereeuwigd in het beroemde toneelstuk van Henrik Ibsen uit 1867. Het was een egocentrische man die de wereld rondreist en allerlei ervaringen opdoet, zowel in Noorwegen als daarbuiten. Peer Gynt is een verhalenverteller, dromer, avonturier en fantast, wat een symbool is van de Noorse ziel, vol natuur, mystiek en zelfreflectie. We rijden nu door het dorp Vinstra en dit wordt beschouwd als de geboortestreek van de historische Peer Gynt. Sinds 1928 wordt het Peer Gynt Festival gehouden in Vinstra met toneel, muziek, kunst en lezingen. Het festival is diep geworteld in de lokale traditie.

De bus stopt even voor een pauze in Dombas. Aan de overkant van de weg kan ik de charmante Dombas kerk zien. Deze kerk werd in 1939 gebouwd en is gemaakt van lokale steen en leisteen. Op 20 februari 2020 werd de kerk zwaar beschadigd door een aangestoken brand. De kerk werd volledig gerestaureerd en heropend in 2021 met behoud van het oorspronkelijke ontwerp.

Na deze stop rijden we met de bus verder naar Trondheim. Meestal rijden we langs een rivier op weg naar Trondheim. De weg slingert door het landschap, met afwisselend open vlaktes en bergpassen. Voor het eerst kunnen we ook besneeuwde bergtoppen zien in het landschap.

We komen aan in Trondheim en stoppen nabij de Nidaros Domkerk. We krijgen eerst wat vrije tijd om rond te wandelen. Langs de zijkant van de Domkerk zie ik vrouwen in traditionele Noorse klederdracht naar buiten komen. Men noemt deze traditionele Noorse klederdracht ook een bunad die bij speciale gelegenheden wordt gedragen, zoals nationale feestdagen, bruiloften, doopfeesten en jubilea. Er zijn meer dan 450 verschillende bunads, elk met een uniek ontwerp dat afkomstig is uit een specifieke regio in Noorwegen. Elke regio in Noorwegen heeft zijn eigen specifieke bunad met eigen kleuren, patronen en borduurwerk. Bunads worden vaak met de hand gemaakt en geborduurd, waarbij traditionele technieken worden gebruikt. De bunad is een symbool van Noorse identiteit en cultureel erfgoed. Op dagen zoals 17 mei, de Noorse nationale feestdag, dragen veel Noren hun bunad als teken van trots en verbondenheid. In het algemeen is het dragen van een bunad een teken van respect, trots en verbondenheid met de Noorse cultuur. De Nidaros Domkerk is een nationaal heiligdom, dus het is vaak het toneel van officiële vieringen, herdenkingen en culturele evenementen. De Domkerk is hier regelmatig het decor voor concerten, festivals of pelgrimsvieringen, waarbij deelnemers zich kleden in bunad om de Noorse identiteit te vieren.

Nidaros is eigenlijk de oude naam van Trondheim en betekent ongeveer “monding van de rivier Nidelva”. Ik wandel naar de voorkant van de Nidaros Domkerk. De voorkant met haar indrukwekkende beeldhouwwerk en gotische details vallen direct op. Je ziet meer dan 60 beelden van heiligen, koningen en Bijbelse figuren. Eveneens zie je gotische spitsbogen, een roosvenster en sierlijke ornamenten. Het is gebouwd uit donkere speksteen die het geheel een mystieke uitstraling geeft. De glas-in-loodramen zijn geplaatst in spitsbogen van speksteen, wat het contrast tussen het donkere steen en het heldere glas versterkt. De ramen bevatten diepe tinten blauw, rood, groen en goud, die samen een mystieke sfeer creëren. De façade is een meesterwerk van middeleeuwse beeldhouwkunst en werd in de 19^de en 20^ste eeuw deels gerestaureerd om zijn oorspronkelijke glorie te herstellen. De bouw van de Domkerk is begonnen in 1070 en voltooid in de 13^de eeuw. Het is gebouwd boven het graf van Olav de Heilige, de Vikingkoning die Noorwegen christelijk maakte. Het was eeuwenlang het belangrijkste pelgrimsoord van Noord-Europa. Het diende als kroningskerk voor Noorse koningen tot 1906.

Daarna ga ik naar een binnenplaats van het Aartsbisschoppelijk paleis, een historisch complex dat eeuwenlang het machtscentrum van de Noorse kerk was. De plek is omgeven door middeleeuwse gebouwen en grenst aan de Domkerk en de rivier Nidelva. Op de binnenplaats, die ook wel Borggarden wordt genoemd, zie ik ambachtelijke markten met keramiek, wollen truien, spekemat, sierraden en kunst. Spekemat is een typisch Noorse delicatesse die bestaat uit gerookt en gezouten vlees, vaak geserveerd als een koud buffet of borrelplank. Het is zowel traditionele feestkost als een populaire keuze voor alledaagse gezelligheid. Je kan ook zien dat er hier workshops worden gegeven aan kinderen zoals beeldhouwen, smeden, steenhakken en archeologie. Er zijn hier ook theatervoorstellingen voor jong en oud. Het is eigenlijk het jaarlijkse evenement “Sommer i Borggarden” in juli dat hier op de binnenplaats van het Aartsbisschoppelijk paleis plaatsvindt. Het festival brengt oude ambachten en Noorse tradities tot leven in een historische setting. Je kan hier ook zien hoe vaklieden werken aan de restauratie van de Nidaros Domkerk. Het is een mix van cultuur, geschiedenis en creativiteit. Ik kan hier op de binnenplaats ook 2 kleine kanonnen zien. Kanonnen zoals deze werden gebruikt om de binnenplaats en toegang tot het paleis te beschermen, al waren ze waarschijnlijk meer ceremonieel dan strategisch.

Nabij het Trondheim Kunstmuseum kan ik nog een opmerkelijk kunstwerk zien. Dit kunstwerk  wordt herkend als een symbolische sculptuur die elementen van architectuur, spiritualiteit en kosmologie combineert. Opvallend is de gouden bol met uitsteeksels bovenaan. Het doet sterk denken aan een zonnesymbool, wat vaak staat voor leven, energie en verlichting. Een beetje verder kan ik nog een prachtig beeld zien van een bronzen wolvin. Het is een replica van een beroemd beeld in de stad Rome in Italië.

Ik keer terug naar de bus waar we een rondleiding zullen starten met een lokale gids. We wandelen eerst terug naar de voorkant van de Nidaros Domkerk met zijn prachtige façade en vervolgens gaan we gaan kijken naar de achterkant van de Nidaros Domkerk. Deze achterkant van de Domkerk is ouder dan de imposante voorkant en toont een mix van romaanse rondbogen en gotische spitsbogen. Hier heerst er wel een rustige sfeer in tegenstelling tot de voorkant. Je kan hier ook de ingang tot een kapel zien en die ingang is rijkelijk versierd met een boog vol middeleeuwse details.

We wandelen verder en komen het standbeeld van Thomas Angell tegen. Het is een indrukwekkend monument dat bestaat uit een hoge obeliskvormige zuil, met een nis waarin een bronzen buste van Angell is geplaatst. Het is een obelisk van ongeveer 5 meter hoog. De obelisk heeft een puntige top. Thomas Angell (1692 - 1767) was een invloedrijke figuur in Trondheim. Het was een koopman, landeigenaar, mijnbezitter en vooral een filantroop die zijn stad Trondheim blijvend heeft gevormd. Hij wordt vaak gezien als één van de grootste weldoeners van Trondheim. Zijn nalatenschap leeft voort in de sociale infrastructuur van de stad. Tegenover het standbeeld zie je een groot monumentaal gebouw dat het “Thomas Angells Hus” is. Het is na zijn overlijden tussen 1770 en 1772 gebouwd. Het gebouw is gebouwd met het nalatenschap van Thomas Angell. Tegenwoordig bevat het gebouw appartementen voor senioren en kantoorruimtes.

Een beetje verder komen we aan de Bybrua of Oude stadsbrug. Dit is een charmante en historische brug en vanaf hier kan je een kleurrijke rij houten pakhuizen op palen zien langs het water van de rivier Nidelva die samen een iconisch beeld vormen van de stad. De brug werd oorspronkelijk gebouwd in 1681 na een grote stadsbrand. De huidige constructie dateert uit 1861. De brug is rood geverfd en heeft een karakteristieke poort genaamd Lykkens Portal of Poort van Geluk, genoemd naar een populaire Noorse wals. Volgens traditie brengt het geluk als je de brug oversteekt. Zo stond er hier een koppel in trouwkledij op de brug trouwfoto’s aan het maken terwijl ze innig elkaar aan het kussen waren. Wat een heerlijk tafereel op de “Brug van Geluk” in Trondheim! Dit zorgt zeker voor veel huwelijksgeluk.

De houten pakhuizen in felle kleuren zoals rood, geel en bruin, gebouwd op palen boven het water, dateren uit de 18^de eeuw. De pakhuizen werden oorspronkelijk gebruikt voor de opslag van goederen zoals vis, graan en hout. Tegenwoordig zijn veel ervan omgebouwd tot cafés, restaurants en galerieën. Vanaf de brug heb je een prachtig uitzicht op deze kleurrijke gevels, vooral bij zonlicht. Het is eigenlijk wel een mooie plek om te genieten van dit deel van Trondheim.

We wandelen verder naar het centrale stadsplein en het standbeeld van Olav Tryggvason vormt het indrukwekkende middelpunt ervan. Het plein is een populaire ontmoetingsplek omringd door winkels, cafés en historische gebouwen. Het plein is grotendeels autovrij, waardoor het een aangename plek is om te wandelen en te genieten van het stadsleven. Het monument werd opgericht in 1921 ter ere van Olav Tryggvason, de stichter van Trondheim en koning van Noorwegen van 995 tot 1000 na Christus. Het beeld staat op een 18 meter hoge zuil. Olav wordt afgebeeld met een zwaard en een bol met een kruis erop, symbool van koninklijke macht. Aan zijn voeten ligt het hoofd van Thor, wat symboliseert hoe Olav het heidense geloof overwon en het christendom introduceerde. Zijn blik is gericht op Munkholmen, een eilandje met een rijke geschiedenis net buiten de stad.

Vervolgens trekken we naar het Stiftsgarden Park. Het is een symmetrisch aangelegde tuin in Rococo stijl. De tuin bevat een centrale fontein en bloemperken en het fungeert als een openbare groene plek. Ook in deze tuin staan er standbeelden en deze hebben gevleugelde fans. De ware heersers van deze monumenten zijn de meeuwen. Ze kiezen een plek hoog op het hoofd van het trotse standbeeld van een koning, held of een historische grootheid. Ze laten dan op de kop van het standbeeld hun artistieke handtekening na, namelijk een witte druipende meeuwenpoep.

Tegenover het park zien we de Stiftsgarden. Dit is de koninklijke residentie van de Noorse koning wanneer hij Trondheim bezoekt. Het is het grootste houten paleis in Scandinavië, met meer dan 100 kamers. Het is gebouwd tussen 1774 en 1778. Het was oorspronkelijk bedoeld als privéwoning, maar verkocht aan de staat in 1800. Sinds 1818 wordt het gebruikt als koninklijke residentie, vooral bij kroningen in de nabijgelegen Nidaros Domkerk. De façade van het gebouw is strak en symmetrisch en het is typisch neoklassiek, terwijl de decoratieve details Rococo zijn.

We wandelen verder en in de winkelstraat “Thomas Angell gate” zien we dat er in de lucht verschillende gekleurde regenschermen aan draden hangen, waardoor een vrolijke en fotogenieke sfeer ontstaat. De vele kleurrijke schermen trekken de aandacht van voorbijgangers en maken de straat levendiger. Het is bedoeld om de stad op te fleuren en bezoekers aan te trekken. Dit kleurrijke straatkunstproject staat bekend als “Umbrella Street”.

Een beetje verder komen we aan nabij de ingang van het station van Trondheim. Het gebied straalt hier een mix uit van historie, levendigheid en vernieuwing. Je ziet hoe Trondheim zijn erfgoed koestert, terwijl het ook ruimte maakt voor moderne infrastructuur en stadsvernieuwing. Aan de overkant van de Nidelva rivier kan je weer langs het water verschillende kleurrijke oude houten pakhuizen zien in rood, geel, groen en blauw. Ditmaal staan ze niet op palen in het water, maar zijn ze gebouwd op vaste grond aan de oever. Ze dateren uit de 18^de en 19^de eeuw. De oude houten pakhuizen zijn hier ook omgebouwd tot woningen, cafés of bedrijfskantoren. Ik merk ook veel kleine boten aangemeerd, wat wijst op recreatief gebruik van de rivier en een maritieme sfeer.

Nadien wandelen we over een brug die gaat over verschillende treinsporen nabij het station van Trondheim. Daarna zien we een haven en dit is een onderdeel van het gebied rond Brattora. Je ziet hier een levendige mix van commerciële scheepvaart, veerdiensten, pleziervaartuigen en kleine boten. Rond deze haven kan je moderne gebouwen zien zoals het Rockheim museum en zakenkantoren. Rond deze haven kan je verschillende kunstwerken tegenkomen. Het meest opvallende kunstwerk had de vorm van een gele miniduikboot met bovenaan trechtervormige elementen. Trondheim heeft een sterke band met maritieme innovatie en dit kunstwerk lijkt dit te reflecteren. Het staat symbool voor ontdekking, technologie en maritieme geschiedenis. Deze haven is een belangrijk knooppunt voor zowel transport als recreatie en vormt een toegangspoort tot de Trondheimfjord.

In de verte zien we het eiland Munkholmen liggen. Het ligt op ongeveer 1,3 km ten noordwesten van Brattora en midden in de Trondheimfjord. Tijdens de Vikingtijd werd het gebruikt als executieplaats. Rond het jaar 100 is het omgevormd tot een Benedictijns klooster. Later werd het gebruikt als fort en staatsgevangenis. In de tweede wereldoorlog werd het door de Duitsers ingericht als luchtafweerstation. En nu is het een populaire zomerbestemming met een café, strand, rondleidingen en historische gebouwen.

We wandelen nu terug en gaan richting ons hotel in Trondheim. Vanaf hier gaan we nog over een  licht gebogen voetgangers- en fietsbrug, die de bloemenbrug is. Je kan aan weerszijden langs de randen van de brug bloembakken zien met kleurige bloemen. De brug heeft een subtiele kromming, wat haar een elegante uitstraling heeft. We komen nu terecht in het bruisende gebied van Solsiden. Het is een moderne wijk vol restaurants, cafés en winkels gelegen aan het water. Dit gebied is hier een populaire plek in Trondheim. Dit was hier vroeger een industriële zone met scheepswerven, magazijnen en havenactiviteiten. In de jaren 1990 en 2000 is het getransformeerd tot een moderne stadswijk met behoud van historische elementen zoals oude pakhuizen. Je vindt hier een mix van moderne architectuur en historische charme. Je kan hier langs het water nog 2 grote takelkranen zien. De kranen herinneren aan de tijd dat hier schepen werden gebouwd en gerepareerd en geven het gebied een ruwe en industriële esthetiek. Hun aanwezigheid tussen moderne cafés, restaurants en appartementen zorgt voor een contrast tussen oud en nieuw, wat kenmerkend is voor Solsiden. Hier beëindigen we de rondleiding met de lokale gids in Trondheim.

Na het avondeten in een restaurant in het bruisende gebied van Solsiden maak ik nog een wandeling doorheen Trondheim. Zo wandel ik met enkele medereizigers nog langs de verschillende houten pakhuizen aan de Nidelva rivier en wandel nog eens over de Bybrua of Oude stadsbrug. Deze wandeling is een perfecte manier om Trondheim te ervaren: rustig, kleurrijk, historisch en levendig tegelijk. Ik geniet van deze wandeling. Het is ook mooi om de bloemenbrug aan de andere kant van het water te bewonderen. Hier kom ik nog het oorlogsmonument Krigsseilerplassen tegen. Het is een monument ter nagedachtenis aan de Noorse zeelieden die tijdens de Eerste en Tweede wereldoorlog sneuvelden. Het monument herdenkt hun moed, opofferingen en de vaak vergeten rol die ze speelden in de strijd voor vrijheid. Het is hier een rustige plek aan het water en dus ideaal om even stil te staan bij deze geschiedenis. Niet zo ver hier vandaan kom je het Trondheim maritiem museum tegen. Hier kan je de maritieme geschiedenis van Trondheim ontdekken en dit van de 17^de eeuw tot vandaag. Na de wandeling keer ik terug naar het hotel.

Ik merk dat er rond middernacht nog een lichte schemering zichtbaar is, vooral aan de noordelijke horizon. Of je zou het kunnen beschrijven dat er om middernacht een zilveren gloed hangt boven de stad. De zon zakt in juli niet diep genoeg onder de horizon om volledige duisternis te veroorzaken. De zon weigert helemaal te verdwijnen. De avondschemering vloeit over in de ochtendschemering, zonder een duidelijke nacht ertussen. Je kan een soort grijze band aan de horizon zien hangen tijdens de nacht en dan zie je soms zelfs lichtende wolken.

Na een stevig ontbijt zijn we klaar om met de bus naar de stad Kristiansund te rijden. We rijden door een rustig landelijke omgeving met soms uitzicht op de bergen. We komen op een slingerende kustweg langs fjorden, bossen en dorpen. We maken eerst een korte stop waarbij we vanop hoogte een prachtig uitzicht hebben over een fjord. Je merkt rustig water, omringd door groene bergen. Rond het fjord zie je verspreidde boerderijen en kleine nederzettingen. De buschauffeur claxonneerde even opdat we niet te lang zouden genieten van deze natuurpracht. We moeten namelijk op tijd in Tommervag zijn om de veerboot te halen. Onderweg naar Tommervag kan ik een felgekleurde rode kerk zien. Dit is een lokale parochiekerk en zijn vaak gebouwd in de 19^de of vroege 20^ste eeuw en hebben een Scandinavische stijl. Het is een houten constructie met een felgekleurde rode verf en het heeft een torenspits.

In Tommervag kunnen we met de bus op een veerboot rijden die ons naar het dorp Seivika brengt. Noorwegen heeft een grillige kustlijn met duizenden fjorden en eilanden. Wegen kunnen niet overal komen, dus zijn veerboten vaak de enige verbinding. Veel veerboten worden gesubsidieerd en beheerd door de overheid, zodat ze betaalbaar en betrouwbaar blijven. We kunnen tijdens het varen de bus verlaten en genieten op de boot van de omringende landschappen. Eigenlijk verloopt het veerbootverkeer hier vlot en er is een snelle boarding van bussen en andere voertuigen. Het staat dan ook bekend om zijn efficiëntie, stiptheid en gebruiksgemak. Het is alsof je gewoon een verlengstuk van de weg neemt over het water.

We rijden vervolgens verder met de bus naar de stad Kristiansund. Ik wandel eerst even naar de haven. Daar kan ik een standbeeld zien van een vrouw met een vis, dat het symbool is voor de klipvisindustrie. Klipvis is gespleten, gezouten en gedroogde kabeljauw. De vis werd eerst gespleten en gezouten aan boord van vissersschepen. De naam klipvisindustrie komt van het traditionele droogproces. De vis werd op rotsen of klippen aan de zee gelegd om te drogen. Het proces van drogen kon 4 tot 6 weken duren. In het hoogseizoen werkten er tot wel 150 mensen, waaronder veel vrouwen en kinderen. Deze methode werd geïntroduceerd in Kristiansund rond 1700 en groeide uit tot een belangrijke exportindustrie. Ik kan nog een ander monument zien van een metalen wereldbol die op een sokkel staat. Dit monument vertegenwoordigd de wereldwijde export van klipvis vanuit Kristiansund naar de rest van de wereld. De bol toont hoe een lokaal product uit Noorwegen een wereldwijde economische impact heeft gehad.

Noorwegen heeft een heerlijke traditie van zoete bakkerijproducten. In een bakkerij koop ik dan een kaneelbroodje voor tijdens de middagpauze. Je kan het kaneelbroodje vinden in bijna elke Noorse bakkerij. Ze smaken zoet, zacht en kruidig door de combinatie van boter, suiker en kaneel.

Na deze stop in Kristiansund rijden we verder richting Atlantic Road. Het is een spectaculaire toeristische autoroute en het verbindt het eiland Averoy met het vasteland via acht bruggen, viaducten en dammen. De weg, ook wel “Atlanterhavsvegen” genoemd, is een populaire attractie en staat bekend om zijn adembenemende uitzichten over de Atlantische Oceaan. Het is ongeveer 8,3 km lang. Deze weg is voltooid in 1989 na zes jaar bouwen. De route slingert zich door een ruig kustlandschap met fjorden, rotsen en open zee. Met de bus stoppen we nabij een korte wandelroute rond een heuvel. Het geeft ons de tijd om de natuur hier te bekijken en ook vanop een afstand naar de krommingen van de Storseisundbrug te kijken. Je hebt vanaf het wandelpad een panoramisch uitzicht op de brug en de oceaan. Het is een brug met een opvallende, gebogen vorm. De Storseisundbrug is een betonnen kokerbrug, met een totale lengte van 260 meter en een hoofdoverspanning van 130 meter. Het heeft een hoogte van 23 meter boven het wateroppervlak. Het is eigenlijk een kunstwerk van beton en natuur. Na deze wandeling zullen we met de bus over deze brug rijden.

Daarna rijden we naar het vissersdorp Bud. Hier wandelen we eerst langs de kade door de oude haven. Bud heeft een authentieke visserscultuur die je voelt in de kleine haven. Bud was ooit één van de grootste handelsplaatsen tussen Bergen en Trondheim in de 16^de eeuw. Hier voel je de rust van een traditioneel Noors dorp. Je kan hier kleurrijke traditionele Noorse vissershutten zien. Vanaf de haven maak ik een korte wandeling naar omhoog via trappen en dan kom je op een uitzichtplateau. Je hebt hier een wijd uitzicht over de oceaan, met een eindeloze horizon. Als je je omdraait, heb je een mooi overzicht over het schilderachtige dorpje Bud. Je kan hier bunkers, kanonnen en een Duitse radar uit de tweede wereldoorlog zien. Tijdens de Tweede Wereldoorlog versterkten de Duitsers Bud en het nabijgelegen kustgebied in afwachting van een geallieerde invasie. Het laat eigenlijk zien hoe belangrijk Bud strategisch was tijdens de oorlog. Het is een goed bewaard gebleven Duitse kustverdediging uit de Tweede Wereldoorlog. Verder zie ik hier nog een gedenksteen, die een obeliskachtige structuur heeft. Het obeliskvormige monument herdenkt een nationaal politiek overleg, dat in 1533 plaatsvond in het vissersdorp Bud, ver voordat het Duitse fort hier werd gebouwd. Het doel was om de Noorse onafhankelijkheid en de macht van de katholieke kerk te beschermen tegen de groeiende invloed van Denemarken en het protestantisme. Op de terugweg naar de bus passeer ik nog het charmante wit kerkje van Bud met een geschiedenis die teruggaat tot de 18^de eeuw.

Daarna rijden we met de bus richting Molde. Eerst rijden we naar de Varden. Dit is een uitzichtpunt boven Molde en dit is ca 407 meter boven zeeniveau. Je hebt hier een adembenemend en spectaculair uitzicht over de stad, het Moldefjord, de verschillende eilanden en de vele met sneeuw bedekte bergtoppen. Het is een plek waar je gewoon even stil wordt van de schoonheid die je ziet. Daarna rijden we naar het hotel in Molde.

Ik maak direct een wandeling door Molde en in het straatbeeld kon ik een prachtig versierd balkon bewonderen. Het is een visueel feestje vol kleur karakter en speelse details. Je kan een rij Noorse miniatuurhuisjes zien in verschillende kleuren, alsof ze een klein dorpje vormen boven de straat. Tussen deze huisjes bloeien levendige bloemen in rood, roze en oranje, samen met frisgroene planten die het geheel een levendige, zomerse uitstraling geven. Op de rand van het balkon kon ik ook een bloempot zien die onder zich een felblauwe jeansbroek aanhad. De broekspijpen hingen over het balkon en onder de broekspijpen kon je roze schoenen zien. Eigenlijk is het een mooi kunstobject geworden. Dit soort balkonkunst is typisch voor steden waar bewoners hun eigen stempel drukken op de openbare ruimte. Het zegt iets over de levensvreugde en het gevoel voor humor van de mensen in Molde.

Een opvallend bouwwerk in het stadsbeeld van Molde is de Domkerk. Deze moderne kathedraal heeft een 50 meter hoge klokkentoren. Nabij de kathedraal heb je ook een rozentuin. Deze bevindt zich precies boven het stadhuis van Molde. Het is een bijzondere plek waar je letterlijk tussen de rozen staat. De tuin staat vol met geurige en bloeiende rozen in allerlei kleuren. Je kan vanaf hier genieten van de bloemenpracht en het uitzicht over de Moldefjord. De rozen tuin in Molde is een charmante en kleurrijke plek die perfect past bij de bijnaam van de stad: “Rozenstad van Noorwegen”. Ik kan hier ook verschillende lichtkoepels zien nabij de rozentuin en de Domkerk. Het zijn lichtkoepels op het dak van het stadhuis van Molde. Ze zijn ontworpen om natuurlijk licht binnen te laten in de ruimtes eronder.

Op het plein voor het stadhuis van Molde kan ik een kunstwerk zien van het beeld “Rosepiken”. Het is een beeld van een jonge vrouw met in de handen een boeket rozen, symbool van Molde als rozenstad. De meeuw op de kop van het standbeeld is normaal hier. Rondom haar vind je fonteinen en bloembedden die het plein een romantische sfeer geven. Op het plein kan ik ook een beeld zien van een jonge saxofonist. Dat beeld heet Jazzgutten en het is een eerbetoon aan Molde’s rijke jazztraditie. Het beeld is geen portret van een specifieke muzikant, maar eerder een symbolische figuur die de geest van jazz en creativiteit belichaamt. Zijn ontspannen houding en het instrument in zijn handen brengen muziek letterlijk in het straatbeeld. Ik ervaar Molde als een rustige en charmante stad in Noorwegen met een overzichtelijk centrum en weinig drukte. In de stad heb ik nog een muurschildering gezien en daar stond in het groot aan de ene kant een roos en aan de andere kant een saxofoon getekend. Twee belangrijke symbolen voor de stad Molde.

Nabij het hotel zag ik de boot toekomen die de legendarische Hurtigruten-route doet, ook wel bekend als de postbootroute langs de Noorse kust. De naam Hurtigruten betekent letterlijk “snelle route” en dat was het ook: de post deed er vroeger weken over, maar met de boot slechts zeven dagen. Het is opgericht in 1893 door kapitein Richard With, op verzoek van de Noorse overheid om post en passagiers sneller te vervoeren naar afgelegen kustplaatsen. De oorspronkelijke route liep van Trondheim naar Hammerfest, maar werd al snel uitgebreid tot Bergen in het zuiden en Kirkenes in het uiterste noorden. De volledige tocht duurt 12 dagen en doet 34 havens aan. Van grote steden tot kleine vissersdorpjes. Het is nu een mix van cruise en vrachtschip. Je ziet het laden en lossen van goederen. Vroeger was deze vaarroute essentieel voor post, vracht en vervoer van mensen, vooral in de winter, toen de wegen onbegaanbaar waren. Nu is het nog steeds een functionele verbinding, maar ook een toeristische topattractie. Veel mensen beschouwen het als de mooiste zeereis ter wereld. Het is veel meer dan een boottocht want het is een reis door de Noorse ziel. Terwijl we op een terras aan het hotel zitten te genieten zien we de boot terug vertrekken.